Rodarte i Maggie Cheung dla UNICEF

Zdjęia autorstwa Wing Shya .





Szkice autorstwa Kate i Laury








Hong Kong boutique Joyce zebrał razem z Rodarte i Maggie Cheung pieniądze dla UNICEF.

Kate i Laura Mulleavy zaprojektowały i ręcznie uszyły cztery wyjątkowe suknie zdobione kryształami Swarovskiego, czerpiąc inspirację z czterech filmów Maggie Cheung: In the Mood For Love, Hero, czyste i Heroic Trio.

Sukienki poszly na aukcję podczas wspaniałej imprezy w Hongkongu w dniu 19 marca wszystkie zyski przekazano na UNICEF.

Krótki film autorstwa Wing Shya z tworzenia sukienek jest obecnie wyświetlana na You Tube, A za każde kliknięcie na stronie do 31 marca Joyce przekaże HK $ 1 do UNICEF.

Zdjęcia tutaj pokazane są podejmowane przez Wing Shya podczas dokonywania jego krótkiego filmu, można także zobaczyć .

Valentino- życie i twórczość

Zblizaja sie moje urodziny, ucieszyła bym sie z takiego prezentu ;).

Angelina Jollie dla Rolling Stones.

no, no, no, Angelina, Ty niegrzeczna dziewczynko ;). Najnowsza rewelacja na jej temat dotyczny rzekomego romansu z Mick Jaggerem, którego blizej poznała podczas kręcenia dla Rolling Stones wideo "Anybody Seen My Baby?" w 1997 r. Pikanteri dodaje fakt, że w tym samym czasie był mężem Jerry Hall, a ona żoną brytyjskiego aktora Jonny Lee Miller'a. Inne newsy dotyczące jej życia seksualnego mówią o tym, że utrzymywała stosunki w tym samym czasie z Ralph Fiennes'em i ex-mążem Millerem, gdy poznała Brada Pitta w 2004 r. W 2004 roku miała też 3- miesięczny romans z Colin Farrell (poznali się na planie "Aleksander"),a powodem zerwania był jego alkoholizm.
Wszystkie te wstrząsające wieci pochodzaz nowej biografii "Brad Pitt i Angelina Jollie: True Story" autorstwa Jenny Paul.

Edie Sedgwick - Warhol superstar,

Edie Sedgwick, wł. Edith Minturn Sedgwick (ur. 20 kwietnia 1943 r., zm. 16 listopada 1971) – amerykańska aktorka, gwiazda filmów Andy'ego Warhola z lat 60.
Urodzona w Santa Barbara w Kalifornii, była córką Francisa Minturna Sedgwicka, rzeźbiarza i ranczera oraz jego nieśmiałej żony, Alice Delano de Forest. Edith nosiła imię na cześć córki ojca, która zmarła zaraz po urodzeniu. Jej dziadek od strony ojca, Henry Dwight Sedgwick III, był historykiem i pisarzem. Rodzina Sedgwicków, na stałe zakorzeniona w historii Massachusetts, której członkowie byli nieustannie uwieczniani na obrazach Johna Singera Sargenta była niespokojna, ekscentryczna i cierpiała z powodu alkoholizmu i zaburzeń psychicznych. Sama Edith przyznawała później, że w młodości doświadczała przemocy na tle seksualnym. Jako młoda kobieta cierpiała na depresję i anoreksję.

W 1964 Sedgwick przeprowadziła się do Nowego Jorku, by rozpocząć karierę modelki. W latach 1963-1965 jej zdjęcia ukazywały się w Time, LIFE i Vogue. Redaktor naczelna Vogue, Diana Vreeland nazywała ją idealnym wzorcem nowej kultury. W 1965 r. Edie spotkała Warhola i szybko stała się jego ulubioną Warhol superstar, występując w wielu jego filmach, w tym w Poor little rich girl, Vinyl, Beauty #2 czy Chelsea Girls. Mniej więcej w tym samym czasie Edie zaczęła eksperymentować z narkotykami, głównie amfetaminą.

Edie Sedgwick została dziewczyną Warhola Roku w 1965 r., gdy towarzyszyła mu niemal wszędzie na nowojorskiej scenie artystycznej. W tym czasie para ubierała się niemal identycznie i Sedgwick często nazywała się "panią Warhol". Przyjaźń aktorki z artystą trwała do roku 1966, w którym publicznie się ze sobą rozstali.

Po rozstaniu z Warholem, Edie zamieszkała w hotelu Chelsea, gdzie poznała Boba Dylana, który przekonął ją, by podpisała kontrakt z jego menedżerem, Albertem Grossmanem. W międzyczasie uzależniła się od LSD. Niektórzy utrzymują się, że Edie Sedgwick zainspirowała Dylana do nagrania albumu Blonde on Blonde, utworów Just Like a Woman, Leopardskin Pillbox Hat czy Lay Lady Lay. Jej postać była także głównym tematem Like a Rolling Stone, w którym sam Warhol występuje jako "Napoleon w łachmanach" ("Napoleon in rags").

W tym samym roku rozpoczął się burzliwy związek Edie z Bobem Neuwirthem, prawą ręką Dylana. Podczas niego Edie uzależniła się od heroiny i barbituranów. W 1967 r. ich relacje zakończyły się. W kwietniu 1967 Sedgwick otrzymała główną rolę w Ciao! Manhattan, lecz produkcja filmu szybko się zakończyła z powodu zbyt niskiego budżetu i utrudnień natury prawnej.

Edie wróciła do rodziny w Kalifornii, gdy stan jej zdrowia zaczął się dramatycznie pogarszać, w międzyczasie kilkakrotnie przebywała w różnych instytucjach psychiatrycznych. W sierpniu 1969 trafiła do szpitala w Santa Barbara, gdzie poznała Micheala Brett Posta, za którego wyszła za mąż 24 lipca 1971 r. Edie została poddana terapii elektrowstrząsów oraz innym zabiegom mającym na celu uniezależnienie jej od narkotyków.

W 1970 r. rozpoczęła się ponownie produkcja Ciao! Manhattan, zakończona w 1971 r.

Sedgwick zmarła w listopadzie 1971 r. z powodu zatrucia barbituranami w połączeniu z przedawkowaniem alkoholu; po przyjęciu mąż Edie obudził się i znalazł ją martwą tuż koło siebie. Jej śmierć została oficjalnie uznana za samobójstwo w wyniku przedawkowania narkotyków. Sedgwick – młoda kobieta z niekwestionowanym talentem do budzenia ukrytych talentów u innych – została uwieczniona w wielu utworach rockowych i cały czas jest symbolem swojego gatunku. Pochowana w nieozdobionym grobie na cmentarzu Oak Hill w Ballard, w Kalifornii.

Sedgwick została sportretowana w filmie Factory Girl (2006), zagrała ją Sienna Miller.

Nominacje do Oscarów 2010

NAJLEPSZY FILM
"Avatar" - James Cameron, Jon Landau
"The Blind Side"
"Dystrykt 9" - Peter Jackson, Carolynne Cunningham
"Była sobie dziewczyna" - Finola Dwyer, Amanda Posey
"The Hurt Locker"
"Bękarty wojny" - Lawrence Bender
"Precious: Based on the Novel *Push* by Sapphire" - Lee Daniels, Sarah Siegel-Magness, Gary Magness
"A Serious Man" - Joel Coen, Ethan Coen
"Odlot" - Jonas Rivera
"W chmurach" - Daniel Dubiecki, Ivan Reitman, Jason Reitman

NAJLEPSZY AKTOR
Jeff Bridges - "Szalone serce"
George Clooney - "W chmurach"
Colin Firth - "A Single Man"
Morgan Freeman - "Invictus"
Jeremy Renner - "The Hurt Locker"

AKTOR DRUGOPLANOWY
Matt Damon - "Invictus"
Woody Harrelson - "The Messenger"
Christopher Plummer - "The Last Station"
Stanley Tucci - "Nostalgia anioła"
Christoph Waltz - "Bękarty wojny"

NAJLEPSZA AKTORKA
Sandra Bullock - "The Blind Side"
Helen Mirren - "The Last Station"
Carey Mulligan - "Była sobie dziewczyna"
Gabourey Sidibe - "Precious: Based on the Novel 'Push' by Sapphire"
Meryl Streep - "Julie & Julia"

AKTORKA DRUGOPLANOWA
Penélope Cruz - "Nine"
Vera Farmiga - "W chmurach"
Maggie Gyllenhaal - "Szalone serce"
Anna Kendrick - "W chmurach"
Mo'Nique - "Precious: Based on the Novel 'Push' by Sapphire"

NAJLEPSZY REŻYSER
"Avatar" - James Cameron
"The Hurt Locker" - Kathryn Bigelow
"Bękarty wojny" - Quentin Tarantino
"Precious: Based on the Novel 'Push' by Sapphire" - Lee Daniels
"W chmurach" - Jason Reitman

SCENARIUSZ ADAPTOWANY
"Dystrykt 9" - Neill Blomkamp , Terri Tatchell
"Była sobie dziewczyna" - Nick Hornby
"In the Loop" - Jesse Armstrong, Simon Blackwell, Armando Iannucci, Tony Roche
"Precious: Based on the Novel 'Push' by Sapphire" - Geoffrey Fletcher
"W chmurach" - Jason Reitman , Sheldon Turner

SCENARIUSZ ORYGINALNY
"The Hurt Locker" - Mark Boal
"Bękarty wojny" - Quentin Tarantino
"The Messenger" - Alessandro Camon & Oren Moverman
"A Serious Man" - Joel Coen & Ethan Coen
"Odlot" - Bob Peterson, Pete Docter

NAJLEPSZA SCENOGRAFIA I DEKORACJE
"Avatar" - Rick Carter , Robert Stromberg, Kim Sinclair
"Parnassus" - Dave Warren, Anastasia Masaro, Caroline Smith
"Nine" - John Myhre, Gordon Sim
"Sherlock Holmes" - Sarah Greenwood, Katie Spencer
"Młoda Wiktoria" - Patrice Vermette, Maggie Gray

NAJLEPSZE ZDJĘCIA
"Avatar" - Mauro Fiore
"Harry Potter i Książę Półkrwi" - Bruno Delbonnel
"The Hurt Locker" - Barry Ackroyd
"Bękarty wojny" - Robert Richardson
"Biała wstążka" Christian Berger

NAJLEPSZE KOSTIUMY
"Bright Star" - Janet Patterson
"Coco Chanel" - Catherine Leterrier
"Parnassus" - Monique Prudhomme
"Nine" - Colleen Atwood
"Młoda Wiktoria" -Sandy Powell

FILM ANIMOWANY
"Koralina" - Henry Selick
"Fantastyczny pan Lis" - Wes Anderson
"Księżniczka i żaba" - John Musker , Ron Clements
"The Secret of Kells" - Tomm Moore
"Odlot" - Pete Docter

NAJLEPSZY DŁUGOMETRAŻOWY FILM DOKUMENTALNY
"Burma VJ" - Anders Ostergaard, Lise Lense-MOller
"The Cove" - "Food, Inc." - Robert Kenner, Elise Pearlstein
"The Most Dangerous Man - America: Daniel Ellsberg and the Pentagon Papers" - Judith Ehrlich, Rick Goldsmith
"Which Way Home" - Rebecca Cammisa

NAJLEPSZY KRÓTKOMETRAŻOWY FILM DOKUMENTALNY
"Królik po berlińsku" Bartek Konopka, Anna Wydra
"China's Unnatural Disaster: The Tears of Sichuan Province" Jon Alpert, Matthew O'Neill
"The Last Campaign of Governor Booth Gardner" Daniel Junge, Henry Ansbacher
"The Last Truck: Closing of a GM Plant" Steven Bognar, Julia Reichert
"Music by Prudence" Roger Ross Williams, Elinor Burkett

NAJLEPSZY MONTAŻ
"Avatar" - Stephen Rivkin , John Refoua , James Cameron
"Dystrykt 9" - Julian Clarke
"The Hurt Locker" - Bob Murawski, Chris Innis
"Bękarty wojny" - Sally Menke
"Precious: Based on the Novel 'Push' by Sapphire" - Joe Klotz

NAJLEPSZA CHARAKTERYZACJA
"Boski" - Aldo Signoretti, Vittorio Sodano
"Star Trek" - Barney Burman, Mindy Hall, Joel Harlow
"Młoda Wiktoria" - Jon Henry Gordon, Jenny Shircore

NAJLEPSZY DŹWIĘK
"Avatar" Christopher Boyes, Gwendolyn Yates Whittle
"The Hurt Locker" Paul N.J. Ottosson
"Bękarty wojny" Wylie Stateman
"Star Trek" Mark Stoeckinger, Alan Rankin
"Odlot" Michael Silvers, Tom Myers

NAJLEPSZY MONTAŻ EFEKTÓW DŹWIĘKOWYCH
"Avatar" Christopher Boyes, Gary Summers, Andy Nelson, Tony Johnson
"The Hurt Locker" Paul N.J. Ottosson, Ray Beckett
"Bękarty wojny" Michael Minkler, Tony Lamberti, Mark Ulano
"Star Trek" Anna Behlmer, Andy Nelson, Peter J. Devlin
"Transformers: Zemsta upadłych" Greg P. Russell, Gary Summers, Geoffrey Patterson

NAJLEPSZE EFEKTY SPECJALNE
"Avatar" Joe Letteri, Stephen Rosenbaum, Richard Baneham, Andrew R. Jones
"Dystrykt 9" Dan Kaufman, Peter Muyzers, Robert Habros, Matt Aitken
"Star Trek" Roger Guyett, Russell Earl, Paul Kavanagh, Burt Dalton

NAJLEPSZA MUZYKA
"Avatar" - James Horner
"Fantastyczny pan Lis" - Alexandre Desplat
"The Hurt Locker" - Marco Beltrami , Buck Sanders
"Sherlock Holmes" - Hans Zimmer
"Odlot" - Michael Giacchino

NAJLEPSZA PIOSENKA
"Almost There" z filmu "Księżniczka i żaba" - muzyka i słowa: Randy Newman
"Down - New Orleans" z filmu "Księżniczka i żaba" - muzyka i słowa: Randy Newman
"Loin de Paname" z filmu "Paris 36" - muzyka: Reinhardt Wagner, słowa: Frank Thomas
"Take It All" z filmu "Nine" - muzyka i słowa: Maury Yeston
"The Weary Kind" z filmu "Szalone serce" - muzyka i słowa: Ryan Bingham, T Bone Burnett

FILM NIEANGLOJĘZYCZNY
"Ajami" (Izrael)
"El Secreto de Sus Ojos" (Argentyna)
"Gorzkie mleko" (Peru)
"Prorok" (Francja)
"Biała wstążka" (Niemcy)

NAJLEPSZY ANIMOWANY FILM KRÓTKOMETRAŻOWY
"French Roast" Fabrice O. Joubert
"Granny O'Grimm's Sleeping Beauty" Nicky Phelan, Darragh O'Connell
"The Lady and the Reaper (La Dama y la Muerte)" Javier Recio Gracia
"Logorama" Nicolas Schmerkin
"Wallace i Gromit: Kwestia tycia i śmierci" Nick Park

NAJLEPSZY AKTORSKI FILM KRÓTKOMETRAŻOWY
"The Door" Juanita Wilson, James Flynn
"Instead of Abracadabra" Patrik Eklund, Mathias Fjellstrom
"Kavi" Gregg Helvey
"Miracle Fish" Luke Doolan, Drew Bailey
"The New Tenants" Joachim Back, Tivi Magnusson

Sheree Nort - następczyni Marilyn Monroe.

Sheree North prawdziwe nazwisko: Dawn Bethel
stan cywilny: czterokrotnie zamężna: 1. Fred Bessire (1948 - 1952, rozwód), córka; 2. John M. Freeman (od 20.02.1955); 3. Dr Gerhardt Sommer (17.12.1958 - 27.05.1963, rozwód), córka; 4. Philip Norman (do jej śmierci)
Po zagraniu w w filmie " Jak zostać bardzo popularnym" została okrzyknięta nową Marilyn Monroe (Marilyn pierwsza odrzuciła chęć zagrania w tym filmie). Jednak studio Fox po chwilowym entuzjazmie wycofało się z pomysłu promowania aktorki, tak zgasła jej gwiazda jak nagle rozbłysła...
Filmografia:
* Excuse My Dust (Uncredited, 1951)
* Here Come the Girls (Uncredited, 1953)
* Living It Up (1953)
* How to Be Very, Very Popular (1955)
* The Lieutenant Wore Skirts (1956)
* The Best Things in Life Are Free (1956)
* The Way to the Gold (1957)
* No Down Payment (1957)
* In Love and War (1958)
* Mardi Gras (1958)
* Destination Inner Space (1966)
* Madigan (1968)
* The Gypsy Moths (1969)
* The Trouble with Girls (1969)
* Lawman (1971)
* The Organization (1971)
* Charley Varrick (1973)
* The Outfit (1973)
* Breakout (1975)
* Survival (1976)
* The Shootist (1976)
* Telefon (1977)
* Rabbit Test (1978)
* Only Once in a Lifetime (1979)
* Maniac Cop (1988)
* Cold Dog Soup (1990)
* Defenseless (1991)
* Susan's Plan (1998)

Veruschka..." nad rozlewiskiem" za GW.

"W barze hotelu przy Bebelplatz w Berlinie punktualnie pojawia się bardzo wysoka i szczupła osoba. Czarna kurtka, czarne krótkie spodnie, czarne grube rajstopy i opaska na czole - czarna. Zupełnie jak Veruschka w latach 60. Hrabina Vera Gottliebe Anna von Lehndorff ma dziś 70 lat. Jej wieku nie zdradzają ani smukłe dłonie, ani bystre błękitne oczy, tylko gorzka opowieść z dzieciństwa. Spędziła je w pałacu w Prusach Wschodnich, we wsi Steinort (po wojnie Polacy zmienili nazwę na Sztynort), w której przez 500 lat mieszkał ród Lehndorffów. Wieś leży w sercu Krainy Wielkich Jezior. Prawdziwa perła. - Kto ma Sztynort, ten posiada Mazury - mawiał Ignacy Krasicki.
Ojcem Very był hrabia Heinrich von Lehndorff, oficer Wehrmachtu, który widząc na froncie zbrodnie nazistów, przystąpił do ruchu oporu. Grupa spiskowców, do których dołączył Lehndorff, przeprowadziła 20 lipca 1944 roku nieudany zamach na Hitlera w jego kwaterze w Wilczym Szańcu. Hrabiego nie było przy wybuchu, powierzono mu inne zadania. Miesiąc później został powieszony w więzieniu w Berlinie. Vera miała wtedy cztery lata. Międzynarodowa ikona stylu lat 60. i 70., muza Antonioniego, Avedona i Dalego Veruschka po 63 latach powróciła na Mazury, żeby ratować niszczejący pałac i pamięć o rodzinie. (...)
A potem kolejny raz Nowy Jork. Już jako Veruschka. Z pogranicza Rosji, Polski i Niemiec - tak się pani przedstawiała. To była pani prawdziwa osobowość czy kreacja?

Totalna kreacja. Ubierałam się na czarno, układałam bujną fryzurę, byłam egzotyczna. Nabrałam dużej pewności siebie. Poszłam do fotografa, do jego studia w Nowym Jorku i powiedziałam, że podobają mi się jego zdjęcia i chcę zobaczyć, jak on mnie widzi w swoim obiektywie. Takie zachowanie wszystkim imponowało. Niedługo potem zwracali się do mnie: 'Czy zechciałabyś to założyć dla »Vogue'a «?'.

I to Veruschka, a nie Vera Lehndorff w 1966 r. zagrała słynną scenę w 'Powiększeniu' Michelangela Antonioniego. Kilka minut, dzięki którym na trwałe zapisała się pani w historii kina.

Do tej pory nie rozumiem, jak to się stało, że dwie sceny i jedno słynne zdanie sprawiły, że wszystko się zmieniło. Stałam się rozpoznawalna w wielu krajach. Ludzie na imprezach zaczepiali mnie słynną kwestią z filmu, tak jak David Hemmings mówili: 'Veruschka, I thought you were in Paris', a ja im odpowiadałam: 'Well, I am in Paris'. To zdarzało się często i było zabawne."

Resztę wywiadu poznacie wchodząc na stronę Gazety Wyborczej
Autorem tego niezwykłego wywiadu z niezwykłą kobietą jest Anna Marta - szczerze polecam!

Smutne życie Bosonogiej Contessty: Ava Gardner

Ava Gardner urodziła się w Grabtown, Karolina Północna, USA w Wigilię Bożego Narodzenia w 1922 roku, zmarła po ciężkiej chorobie 1990-01-25
Jej prawdziwe nazwisko to Ava Lavinia Gardner,trzykrotnie zamężna: 1. Mickey Rooney (10.01.1942 - 21.05.1943, rozwód); 2. Artie Shaw (17.10.1945 - 25.10.1946, rozwód); 3. Frank Sinatra (07.11.1951 - 05.07.1957, rozwód)

Ava Gardner była jedną z największych gwiazd Hollywood lat 40' i 50'. Wyróżniała się talentem, niezwykłą urodą i temperamentem. Stworzyła niezapomniane kreacje w "Śniegach Kilimandżaro" [1952] Henry'ego Kinga, "Mogambo" [1953] Johna Forda czy w "Bosonogiej Contessie" [1954] Josepha L. Mankiewicza.
Gardner nie była przywiązana do stylu życia w Hollywood. Twierdziła, że bez chwili zastanowienia zrezygnowałaby z niego, gdyby w zamian dostała "jednego mężczyznę, którego mogłaby kochać, za którego mogłaby wyjść, gotować mu i opiekować się wspólnym domem, kogoś, kto byłby tuż obok do końca życia". Niestety, jak się potem okazało, gwiazda nie miała szczęścia do mężczyzn. Była trzykrotnie zamężna, ale żaden z tych związków nie przetrwał próby czasu. Jej pierwszym mężem był Mickey Rooney. Małżeństwem byli siedemnaście miesięcy. Nie całe dwa lata później wyszła za kompozytora i wokalistę Artiego Shaw, z którym dzieliła życie przez rok i kilka dni. Ostatnim mężem Avy był Frank Sinatra. To dla niej, po dwunastu latach związku, piosenkarz zostawił dotychczasową żonę. Ava i Frank stali się jedną najgorętszych par Hollywood. Byli obiektem plotek i zazdrości. Rozwiedli się po pięciu latach. Długo potem aktorka wyznała, że Sinatra był największa miłością jej życia.

W trakcie pracy nad "Mogambo" aktorka dowiedziała się, że spodziewa się dziecka. Ciążę jednak usunęła. W swoich wspomnieniach napisała "Frank i ja ledwo umieliśmy się zatroszczyć o siebie samych, z pewnością nie bylibyśmy w stanie opiekować się dzieckiem". Ava nigdy nie doczekała się potomstwa.

W latach 70' gwiazda Avy zaczęła gasnąć. Gdy alkohol i seks zapanowały nad jej życiem, kolejne role filmowe przyjmowała jedynie dla pieniędzy. Po wylewie krwi do mózgu w 1987 roku, była praktycznie przykuta do łóżka. Zmarła w 1990 roku na zapalenie płuc.
za FilmWeb